Casas que falan

Visito a páxina de Manuel Sendón http://manuelsendon.wordpress.com/ na que informa da súa mostra fotográfica Casas doentes (Fundación Barrié, A Coruña). Pódense ver algúns exemplos das casas que el chama doentes, de entre as cales escollo a que encabeza esta entrada. A miña primeira reflexión xira arredor dos estupendos títulos que Sendón dá ás súas mostras. Non son un metódico estudioso da obra deste sardiñeirense de adopción (so lle coñezo traballos soltos), pero gardo na retina o cartel do traballo que fixo arredor da traxedia do Prestige: unha farola, probablemente do paseo marítimo de Muxía, coa luminaria caída e totalmente pringada de chapapote, sobre o lema Cuspir a Barlovento. Non se pode expresar mellor cal foi a orixe daquela traxedia.
Esta exposición actual, que so coñezo pola escolma que fai na devandita páxina, tenme moi boa pinta e o seu título paréceme igual de suxerente. Non me digades que esa casa de aí enriba non semella un rostro humano que berra, desesperado, pola anguria ou a dor.
Faime sentir inquedo unha idea fugaz e malintencionada: imaxino á beautiful people coruñesa percorrendo a exposición e manifestando "lo hermosas que pueden llegar a ser las ruínas". Para os que convivimos con elas e observamos decote eses rostros doentes, podo asegurar que non é un prato de gusto ver como van morrendo as paisaxes da túa infancia. De calquera xeito, non lembro ter lido, en ningún programa electoral das recentes municipais, algo así como "promoveremos ou esixiremos a reconstrución das moitas casas vellas que hai no casco urbano da nosa vila". Parece que aos alcaldables so lles preocupa construir todo de novo sen ter en conta o patrimonio que deixamos esmorecer. Eu so desexo que non se perda a mensaxe de denuncia que hai tras deses retratos, tan fermosos coma desasosegantes, de Manolo Sendón. Vainos moito niso.