Insomnio

Como a noite non me aproveita aquí estou por ver se a aproveito eu a ela. Veño de rematar A Intelixencia fracasada, de José Antonio Marina, a quen xa teño citado por aí embaixo. No seu habitual estilo de diálogo directo co lector que xa me agradara tanto en Teoría da intelixencia creadora, expón o seu punto de vista sobre a Teoría e práctica da estupidez, pois tal é o subtítulo deste breve libriño. Marina non fala de psicopatías senón de intelixencias danadas, e chama intelixencias fracasadas a aquelas que, aínda triunfando no plano individual, constitúen un fracaso para a sociedade (teoría dos marcos o chama el). Por aí desfilan Hitler, Stalin, Pinochet, Pol pot, Napoleón ou Calígula, pero tamén podémonos recoñecer cadaquén en comportamentos que disecciona, e aos cales non nos habemos substraer totalmente nalgún intre da nosa vida (polo menos no meu caso). Creo que agora comezo a comprender a fama que está a acadar de retrógrado ou conservador nalgúns círculos, e que eu considero inxustificada, pois pónlle o espello diante e sen medo a algúns dogmatismos, tópicos ou ideas preestablecidas que hoxe circulan no noso mundo. Un exemplo que me fixo pensar bastante é o seu punto de vista sobre os aparentes logros acadados nos anos sesenta polas sociedades occidentais. Para el non foron tales (ou cando menos desmitifica o alcance destes supostos avances) porque se plantexaron excesivas rupturas, excesivas revolucións ao mesmo tempo, e a sociedade non foi quen de asumilas, co cal, houbo unha especie de movemento pendular que nos trouxo aos neocon dos oitenta. Estes fracasos levaron a revisionismos que aumentaron, se cadra, a estupidez de teorías defendidas por algúns dos anteriormente citados. Moi recomendable Marina sempre, pero sobre todo para sacarlle proveito a unha noite de insomnio.