Outono

Outubro está a ser tan bonancible coma o seu curmán, setembro. Dá gloria ver aos xubilados paseando pola beiramar, disfrutando do seu persoal outono e máis destoutro que nos vén tan fermoso e de balde. Parece que ata o rum rum da política local está apaciguado, anque eu desconfío desta paz aparente xa que, á mínima, ha estoupar de novo o trebón das xenreiras eternas.
Sería un pouco absurdo que neste apacible mes volvesen retumbar os insultos, as palabras grosas, as descualificacións soeces e estériles. Dunha xenial película de Hitchcock que vin hai moitos anos Pero quién mató a Harry? recordo como fío argumental a aparición en plena campiña, exhuberante de cor e luz, dun cadáver do cal ninguén quere facerse cargo, xa que todo o mundo anda noutras lerias. Aquel contraste que urdiu o xenial mestre: un corpo humano sen vida no medio de tan bucólico marco natural, provocaba no espectador un desapego tal polo friame que acababas por prescindir do peso tráxico da súa morte para velo coma se fose un personaxe máis, escaso de diálogo, pero personaxe ao cabo. Se o trebón político estoupase nestes ventureiros días de outono habiamos tomalo a risa, que é o que teriamos que ter feito desde hai moito.

Noites de hospital

Pola noite, a planta do hospital é unha especie de cidade dentro doutra. É a vila dos doentes que loitan contra esa que algún día hanos levar a todos. Na penumbra dos cuartos, os leds verdes e amarelos dos aparellos son as nosas estrelas escintilantes. O rumor da auga na pipa de osíxeno é a fonte que dá vida a ese peito, a ese fol acompasado que soa paseniño. De cando en vez óese a voz de alguén que poida que soñe que xa veñen por el, que todo rematou, que xa é a hora... Pero non, aquí aferrámonos á vida máis ca os vivos de aí fóra, porque sabemos o preto que está o outro lado. As enfermeiras falan sen abouxar a voz porque a noite é o seu reino. Elas son quen teñen o control sobre as estrelas, elas son quen dominan os caudais das fontes e o impar artificial do noso vento. Quitan a dor e reintegran a esperanza todiñas de branco inmaculado, mentres asubía algún aparello que elas manexan con destreza, mecanicamente. Xa vén o día aí fóra. Xa vén a vida e o sol. Estamos todos para recibilo cos brazos abertos. Estamos todos.