Noites de hospital

Pola noite, a planta do hospital é unha especie de cidade dentro doutra. É a vila dos doentes que loitan contra esa que algún día hanos levar a todos. Na penumbra dos cuartos, os leds verdes e amarelos dos aparellos son as nosas estrelas escintilantes. O rumor da auga na pipa de osíxeno é a fonte que dá vida a ese peito, a ese fol acompasado que soa paseniño. De cando en vez óese a voz de alguén que poida que soñe que xa veñen por el, que todo rematou, que xa é a hora... Pero non, aquí aferrámonos á vida máis ca os vivos de aí fóra, porque sabemos o preto que está o outro lado. As enfermeiras falan sen abouxar a voz porque a noite é o seu reino. Elas son quen teñen o control sobre as estrelas, elas son quen dominan os caudais das fontes e o impar artificial do noso vento. Quitan a dor e reintegran a esperanza todiñas de branco inmaculado, mentres asubía algún aparello que elas manexan con destreza, mecanicamente. Xa vén o día aí fóra. Xa vén a vida e o sol. Estamos todos para recibilo cos brazos abertos. Estamos todos.