Nadal, aínda.

Na miña Vila hai un Belén moi bonito. Deses nos que o pescador está eternamente sentindo trabadas na cana e mesmo ten unha nube da que chove a auga que alimenta o río, e ben nos viría a nós este seco inverno. Ocórreseme que non estaría mal facer un Belén da vida real para mirarnos nel de vez en cando e ver o absurdos que con frecuencia resultamos; para ver a pinta de caricaturas que amosamos sen necesidade de que nos caricaturicen.
Pero é que eu teño unha tendencia natural á mirada absurda e surrealista. De sempre foron esas correntes que sentín moi preto da miña ideoloxía ou, cáseque mellor, da miña forma de ver a vida, que non soa tan dogmático. E, anque facer do surrealismo unha arte non é doado, cada vez me resulta menos difícil imaxinar situacións surrealistas cando observo o mundo real. Por exemplo, é escoitar a algún político falar (os da dereita soen funcionarme mellor para estes trances) e poñerme a velo baixo o prisma do absurdo. Non me dirán que a melena de Aznar, mesturada co seu bigotiño, mentres dá unha conferencia en Georgetown non é, xa en por si, puro surrealismo. Non quero nin imaxinar esceas privadas del e máis do seu amigo George. O malo é que esa xente ten o poder de matar xente e provocar máis miseria da que xa tiñamos, do contrario serían para escachar de risa. É por iso que prefiro observar o absurdos que poden chegar a ser personaxes máis cercanos e inofensivos para a saúde dos meus conxéneres.
O certo é que desde que sabemos que o futuro do planeta se nos está a ir das mans, todo parece aínda máis surrealista. Non é absurdo non ceder un ápice en temas como a soberanía dunha suposta nación que inventaron hai cento e pico de anos os iluminados que seguiron as teorías do Volkgeist? Non é absurdo tomalo todo tan en serio como para que un rapaz, que non nacera aínda cando morreu a ditadura, chegue a dicir frases do tipo mellor morto ca español? Que pode haber nesas cabeciñas senón moito odio irracional, orientado cara o eido da política como o puido ser cara o fútbol se lles tivese gustado? Por que unha bandeira, un himno, un escudo poden aínda ser motivo de liorta cando sabemos que, ou moito cambian as cousas, ou nos quedan catro días como especie?

Dun marabilloso mundo a un mundo perfecto

Cantaba Louis Armstrong, aló polos anos 60, What a wonderful world, unha balada empalagosa con frases tan ñoñas como evidentes do estilo vexo árbores verdes e rosas vermellas florecendo para min e para ti, e penso no meu interior: que mundo tan marabilloso! (Hai que ver o que perden moitos clásicos de ayer y hoy cando os traduces) Unha salvable melodía e o seu emprego en spots televisivos navideños, fixeron dela un grande éxito comercial. Eran tempos nos que a lírica estaba aínda permitida porque o mundo dos soños e as utopías aínda non nos escachara entre as mans. Eran os anos dos maios estudiantís nos que se prohibía prohibir, de psicodelia e hippismo, de revolucionarios aínda non deturpados estampados en camisetas gastadas, de revolucións de cravos vermellos e vilas morenas. Pero chegaron os malos tempos para a lírica, os oitenta, nos que caeron os muros pero tamén as utopías, os hippies se reconverteron en yuppies, e o neoliberalismo devorou ao neocomunismo. Logo, a revolución dixital dos noventa plantexou horizontes impensables e, aqueles que aínda conservabamos un cándido resquicio de inxenuidade, inauguramos o terceiro milenio pensando que os habitantes deste marabilloso mundo podiamos aínda ter un atisbo de salvación. Ata que chegou Bush.
Onte puiden ver nunha reportaxe sobre o día a día de Iraq, como un pai chegaba coa medicina que podía salvar a vida da súa filla agonizante, logo de pagar no mercado negro todo o que tiña, xusto a tempo para vela morrer. Fixo con ela, resignadamente, un vurullo de sabas e meteuna nunha caixiña de cartón. Ese hospital era, antes da guerra, un dos mellores nesa zona do planeta. Hoxe, os seus máis insignes médicos foron depurados por pertencer ao partido Baaz (igual que fixeron cos mestres republicanos tra-la nosa guerra civil) e carece de material para atender unha simple neumonía, a pesar dos milleiros de millóns de dólares que se di ter investido na reconstrución dese maltratado país.
Mentres, unha morea de norteamericanos e europeos, érguense nos seus confortables fogares domóticos e almorzan hipercaloricamente mirando algo banal no tv de plasma. Collen o seu todoterreo superpotente e megacontaminante para cubrir o traxecto que os levará ata o traballo, quizais un despacho decorado estilo zen nun edificio intelixente. A pesares dos oito graos de temperatura deste día de inverno, nese percorrido non baixarán duns acondicionados vinte graos primaverais. Acenderán o seu PC para botar unha ollada ao Dow Jones e pensarán, que mundo tan perfecto!