Cantaba Louis Armstrong, aló polos anos 60, What a wonderful world, unha balada empalagosa con frases tan ñoñas como evidentes do estilo vexo árbores verdes e rosas vermellas florecendo para min e para ti, e penso no meu interior: que mundo tan marabilloso! (Hai que ver o que perden moitos clásicos de ayer y hoy cando os traduces) Unha salvable melodía e o seu emprego en spots televisivos navideños, fixeron dela un grande éxito comercial. Eran tempos nos que a lírica estaba aínda permitida porque o mundo dos soños e as utopías aínda non nos escachara entre as mans. Eran os anos dos maios estudiantís nos que se prohibía prohibir, de psicodelia e hippismo, de revolucionarios aínda non deturpados estampados en camisetas gastadas, de revolucións de cravos vermellos e vilas morenas. Pero chegaron os malos tempos para a lírica, os oitenta, nos que caeron os muros pero tamén as utopías, os hippies se reconverteron en yuppies, e o neoliberalismo devorou ao neocomunismo. Logo, a revolución dixital dos noventa plantexou horizontes impensables e, aqueles que aínda conservabamos un cándido resquicio de inxenuidade, inauguramos o terceiro milenio pensando que os habitantes deste marabilloso mundo podiamos aínda ter un atisbo de salvación. Ata que chegou Bush.
Onte puiden ver nunha reportaxe sobre o día a día de Iraq, como un pai chegaba coa medicina que podía salvar a vida da súa filla agonizante, logo de pagar no mercado negro todo o que tiña, xusto a tempo para vela morrer. Fixo con ela, resignadamente, un vurullo de sabas e meteuna nunha caixiña de cartón. Ese hospital era, antes da guerra, un dos mellores nesa zona do planeta. Hoxe, os seus máis insignes médicos foron depurados por pertencer ao partido Baaz (igual que fixeron cos mestres republicanos tra-la nosa guerra civil) e carece de material para atender unha simple neumonía, a pesar dos milleiros de millóns de dólares que se di ter investido na reconstrución dese maltratado país.
Mentres, unha morea de norteamericanos e europeos, érguense nos seus confortables fogares domóticos e almorzan hipercaloricamente mirando algo banal no tv de plasma. Collen o seu todoterreo superpotente e megacontaminante para cubrir o traxecto que os levará ata o traballo, quizais un despacho decorado estilo zen nun edificio intelixente. A pesares dos oito graos de temperatura deste día de inverno, nese percorrido non baixarán duns acondicionados vinte graos primaverais. Acenderán o seu PC para botar unha ollada ao Dow Jones e pensarán, que mundo tan perfecto!
Onte puiden ver nunha reportaxe sobre o día a día de Iraq, como un pai chegaba coa medicina que podía salvar a vida da súa filla agonizante, logo de pagar no mercado negro todo o que tiña, xusto a tempo para vela morrer. Fixo con ela, resignadamente, un vurullo de sabas e meteuna nunha caixiña de cartón. Ese hospital era, antes da guerra, un dos mellores nesa zona do planeta. Hoxe, os seus máis insignes médicos foron depurados por pertencer ao partido Baaz (igual que fixeron cos mestres republicanos tra-la nosa guerra civil) e carece de material para atender unha simple neumonía, a pesar dos milleiros de millóns de dólares que se di ter investido na reconstrución dese maltratado país.Mentres, unha morea de norteamericanos e europeos, érguense nos seus confortables fogares domóticos e almorzan hipercaloricamente mirando algo banal no tv de plasma. Collen o seu todoterreo superpotente e megacontaminante para cubrir o traxecto que os levará ata o traballo, quizais un despacho decorado estilo zen nun edificio intelixente. A pesares dos oito graos de temperatura deste día de inverno, nese percorrido non baixarán duns acondicionados vinte graos primaverais. Acenderán o seu PC para botar unha ollada ao Dow Jones e pensarán, que mundo tan perfecto!
No hay comentarios:
Publicar un comentario