Outra vez, setembro

Aproveitando os últimos días de sol deste verán que esmorece, faise unha coada para a roupa de inverno. No patio colgan mantas, cobertores... e os xerseis que vestiremos cando chegue a friaxe. Abanean na brisa liviá mentres, non moi lonxe, soan os martelos dos operarios arranxando un tellado protector de inevitables chuvias. É setembro, e en setembro non podo evitar o impulso de escribir. Han tardar en volver aqueles días longos e luminosos. O sol vai cada día máis baixo e os corvos graxean rachando o silencio. Eu déixome levar por un estado agradablemente melancólico, mentres xa sinto gañas de vestir eses xerseis dondos e gorecedores. Na miña cabeza soan os primeiros compases ao piano de September song de Kurt Weill...

Non hai praia

Hoxe tiven unha idea xenial (eso me pareceu entón, anque ben poidese quedar en estupenda) pero que agora non son quen de lembrar. Trato de facer ximnasia mental buscando nas periferias do meu cerebro algún indicio que me devolva a miña idea (non sei onde lin que era moi bo para evitar a senilidade tratar de retomar eses recordos que se nos van). Pero nada. Parece que por momentos fose lembrar a xenial ocurrencia desta mañá, e que nun intre estarei turrando dela como do fío solto dun vestido, que acadarei fío dabondo para tecer un artigo novo para a miña bitácora... mais nada, non volve, non me acorda. A ver se dándolle voltas...

Penso que poida que tivese que ver co tempo, xa que estes días aquí non se fala doutra cousa. Que se non hai verán, que se alá van non sei cantos días de vacacións... Eu dou en pensar cada vez máis que neste país temos un clima estupendo, xa se sabe, ni demasiado frío no inverno nin esa insoportable calor que non deixa durmir no verán. Poida que neste, en concreto, o tempo estea un pouco raro de máis, pero clima, o que se di clima, creo que non o hai mellor. E o tempo este, que queres que che diga?, tampouco o vexo eu tan malo. É certo que a min cada vez me gusta menos a praia (eu son dos de praia de mar aberto de cando en vez e sen estar todo o día aí tirado) e por iso non boto de menos días de sol. Pero non me digades que non está estupendo para facer excursións ou para pasear cunha chaquetiña ao lombo.
Non, definitivamente non era esta a xenial idea. A ver se mañá.

Perder a fe

Anque a min xa me resulta cada vez máis tedioso labor, de cando en vez toca darlle algo á política local que é a máis próxima e, con frecuencia, a máis perralleira, o mesmo que se soe dicir das guerras civís. Desta volta, semella que a retirada da política do que foi señor de Corcubión durante 25 anos, debería ser motivo de entendemento entre as forzas maioritarias (PSOE e BNG) xa que, se dous non se entenden cando un non quere, a marcha dun destes supón a chegada doutro que podería favorecer ese entendemento, a non ser que tampouco agora se queira e sigan sen entenderse, o cal xa non hai quen o entenda (entenden vostedes?). Eu tampouco.
De calquera xeito, as cousas xa non son como eran. Por unha banda, desaparece o referente de Mouzo, co cal os que perderan a fe por culpa del (o mesmo que se distancian da curia os realmente cristiáns) poden pensar que a renovación está por fin a chegar. Doutra, o suposto ánimo de vendetta do agora cabeza de lista do PSOE para se presentar como opción municipal desaparece, do mesmo xeito que parece que desaparece a terceira vía inviable do PP (non quedou mal o retrouso).
Nun fado que canta coma os anjos Ana Moura (sempre hai que recorrer ao portugués e aos fados para tentar de explicar o inexplicable) a namorada busca ao amado por toda a vila e non o atopa (No largo da bica fui-te procurar - Eu fui mesmo até à casa do fado - Mas tu não estavas em nenhum lado); láiase de que nunca un atopa o que quere cando o quere (Mas porque é que a gente não se encontra) para rematar sentenciando que talvez sem te procurar te veja passar. A ver se cun chisco (quero dicir, un pouco) de sorte é iso o que acontece na nosa vila e cos nosos representantes.
Hoxe, anque a tardiña está tristonha (como adoitan dicir tamén polas lusitanias) quero ver unha raiola de esperanza, que xa vai andada a primavera e eu levaba tempo sen escribir ren.

Onde van?

Cantaba Silvio (que Silvio vai ser? o Rodríguez, que con ese talento nunca precisou de apelido rechamante), cantaba digo, ou máis ben se preguntaba, adónde van las palabras. E iso mesmo facía eu o outro día tratando de lembrar palabras, locucións, retrousos que empregabamos de nenos ou escoitabamos dicir aos maiores.
Lembrei algún ben simpático como aquel eccoli qua que adoitabamos dicir para expresar o noso asentimento. Supoño que, como tantas outras cousas na nosa vila, naqueles anos de autarquía franquista, chegou polo mar, como modismo empregado por algún que andou polas italias. Que, Manolo, seica fixeches unha campaña polo mediterráneo, oh? -Eccoli qua, contestaba Manolo, fachendeándose. E aquí ficou a frase. Moitos anos despois, cando xa se deixara de empregar, tiven ocasión de ir a Italia nunha viaxe inesquecible. Alugabamos unhas bicicletas un meu curmán e máis eu, cando, ao pechar o trato en aqueles milleiros de liras que nos facían escachar coa risa porque había sempre que lles quitar un cero para pasalos a pesetas, o encargado do negocio asentiu cun eccoli qua que fixo exclamar ao meu curmán viches o que dixo?, ao cal respondín eu todo entendido, anque, polo baixo non menos sorprendido ca el, claro, bobo, e que é unha expresión italiana.
E como non lembrar aquela resposta un tanto surrealista que dábamos a quen nos preguntaba polo que nos poñerían os Reis Magos, cando en realidade xa deixaramos de crer neles: un correquetecagas e unha levita. Nunca cheguei sequera a intuir de onde demo puido sair tal expresión, e nunca volvín escoitala.
Había algunha máis que agora xa non lembro, que agora ha de estar no limbo onde van as palabras que se esquecen, os retrousos que a xente deixa de dicir porque veñen outros que os desprazan ou, simplemente, porque morren ou dormitan agardando que alguén os veña resucitar nun texto coma este, condeado tamén a ese limbo se ninguén o chega a ler.

Ler como comen as galiñas

Adoito ler paseniñamente (encántame a musicalidade desta palabra pa-se-ni-ña-men-te) e penso que cada vez máis.

Hai moitos anos oín dicir ao mestre Tierno Galván que había que ler como comen as galiñas. Eu entendín que aquilo consistía en ler e recapacitar (baixar a testa e logo erguela, que é como fan as galiñas para que o gran pase pola gorxa), ler e reflexionar brevemente sobre o lido antes de pasar ao parágrafo seguinte. Así o procuro facer desde aquela.

Estes días relía on line Animal farm en versión orixinal para desenferruxar o meu inglés e disfrutar dun bo libro na mesma tirada. Polo camiño pensaba na faciana que debeu ir poñendo Orwell ao tempo que escribía esas pasaxes nas que os porcos desvirtúan as máximas orixinais da rebelión. Na táboa das leis onde dicía ningún animal matará nunca a outro animal, aparece un engadido que di sen motivo xustificado, logo de que se produzan as primeiras execucións sumarísimas. Eu podía ver, ao tempo que facía a miña tradución coa axuda do cómodísimo dicionario google, unha expresión de sarcasmo e mala uva no rostro sempiterno dun Orwell fotografado na miña memoria. Estábase a rir da revolución soviética que, con Stalin, perdía xa daquela o seu rumbo inicial. Demorei un pouco máis para tratar de verme a min mesmo, con dezaseis ou dezasete anos, lendo por vez primeira aquela noveliña que un malvado profesor de inglés nos enchufou como regalo envelenado para o nadal. Vinme moito máis novo, na casa dos meus pais, pelexando contra aquel texto con bastante máis dificultade do que agora, a golpe de dicionario Collins e moita imaxinación para empregar a axuda do contexto na miña torpe tradución. Teño o recordo dunha historia que aprehendín moito máis superficialmente. Daquela non era capaz de imaxinar o xesto irónico de Orwell porque tiña moitos menos datos sobre a revolución soviética, descoñecía que debaixo daquela fábula de animais había unha metáfora demoledora, ou tiña tanta présa por rematar e saír cos amigos, que non reparei nesas cuestións. Á fin e ao cabo tratábase de saber de que ía aquela historia para logo contestar as consabidas preguntas que testarían o noso nivel de comprensión lectora.

Penso que entón non desfrutei tanto da novela como o fixen desta volta. Daquela eu non escoitara aínda a frase de Tierno Galván e non sabía ler como comen as galiñas.