Anque a min xa me resulta cada vez máis tedioso labor, de cando en vez toca darlle algo á política local que é a máis próxima e, con frecuencia, a máis perralleira, o mesmo que se soe dicir das guerras civís. Desta volta, semella que a retirada da política do que foi señor de Corcubión durante 25 anos, debería ser motivo de entendemento entre as forzas maioritarias (PSOE e BNG) xa que, se dous non se entenden cando un non quere, a marcha dun destes supón a chegada doutro que podería favorecer ese entendemento, a non ser que tampouco agora se queira e sigan sen entenderse, o cal xa non hai quen o entenda (entenden vostedes?). Eu tampouco.
De calquera xeito, as cousas xa non son como eran. Por unha banda, desaparece o referente de Mouzo, co cal os que perderan a fe por culpa del (o mesmo que se distancian da curia os realmente cristiáns) poden pensar que a renovación está por fin a chegar. Doutra, o suposto ánimo de vendetta do agora cabeza de lista do PSOE para se presentar como opción municipal desaparece, do mesmo xeito que parece que desaparece a terceira vía inviable do PP (non quedou mal o retrouso).
Nun fado que canta coma os anjos Ana Moura (sempre hai que recorrer ao portugués e aos fados para tentar de explicar o inexplicable) a namorada busca ao amado por toda a vila e non o atopa (No largo da bica fui-te procurar - Eu fui mesmo até à casa do fado - Mas tu não estavas em nenhum lado); láiase de que nunca un atopa o que quere cando o quere (Mas porque é que a gente não se encontra) para rematar sentenciando que talvez sem te procurar te veja passar. A ver se cun chisco (quero dicir, un pouco) de sorte é iso o que acontece na nosa vila e cos nosos representantes.
Hoxe, anque a tardiña está tristonha (como adoitan dicir tamén polas lusitanias) quero ver unha raiola de esperanza, que xa vai andada a primavera e eu levaba tempo sen escribir ren.
De calquera xeito, as cousas xa non son como eran. Por unha banda, desaparece o referente de Mouzo, co cal os que perderan a fe por culpa del (o mesmo que se distancian da curia os realmente cristiáns) poden pensar que a renovación está por fin a chegar. Doutra, o suposto ánimo de vendetta do agora cabeza de lista do PSOE para se presentar como opción municipal desaparece, do mesmo xeito que parece que desaparece a terceira vía inviable do PP (non quedou mal o retrouso).
Nun fado que canta coma os anjos Ana Moura (sempre hai que recorrer ao portugués e aos fados para tentar de explicar o inexplicable) a namorada busca ao amado por toda a vila e non o atopa (No largo da bica fui-te procurar - Eu fui mesmo até à casa do fado - Mas tu não estavas em nenhum lado); láiase de que nunca un atopa o que quere cando o quere (Mas porque é que a gente não se encontra) para rematar sentenciando que talvez sem te procurar te veja passar. A ver se cun chisco (quero dicir, un pouco) de sorte é iso o que acontece na nosa vila e cos nosos representantes.
Hoxe, anque a tardiña está tristonha (como adoitan dicir tamén polas lusitanias) quero ver unha raiola de esperanza, que xa vai andada a primavera e eu levaba tempo sen escribir ren.
