Aproveitando os últimos días de sol deste verán que esmorece, faise unha coada para a roupa de inverno. No patio colgan mantas, cobertores... e os xerseis que vestiremos cando chegue a friaxe. Abanean na brisa liviá mentres, non moi lonxe, soan os martelos dos operarios arranxando un tellado protector de inevitables chuvias. É setembro, e en setembro non podo evitar o impulso de escribir. Han tardar en volver aqueles días longos e luminosos. O sol vai cada día máis baixo e os corvos graxean rachando o silencio. Eu déixome levar por un estado agradablemente melancólico, mentres xa sinto gañas de vestir eses xerseis dondos e gorecedores. Na miña cabeza soan os primeiros compases ao piano de September song de Kurt Weill...
