Estou farto da discusión pero non podo eludila . De feito, a miña postura é que non debera haber discusión ningunha: o galego debe ser a lingua de Galicia, prioritaria desde o público fronte ao omnipresente e fagocitador castelán, mimada polo goberno autónomo para acadar unha meirande presenza no privado. Iso non é unha imposición, é unha necesidade. Alguén arremetería contra goberno algún polo que custa protexer as Cíes ou polo acceso restrinxido que hai hoxe para visitar as nosas fermosas Illas? Que pensariamos dun Presidente que decidise que hai que dar o mesmo tratamento lexislativo ás Cies que aos montes de eucalipto?
- A partir de ahora, no es preciso regular el acceso a las illas. Que cadaquien haga uso de su libertad individual para visitarlas como y cuando quiera. Mismo estará permitido construir en ellas.
- Pero iso vai facer que desapareza toda a súa riqueza natural, Presidente, e se destrúa a paisaxe que durante millóns de anos modelou a natureza...
- Contiños, lo que importa es la libertad individual. A santo de qué vamos a proteger unas islitas y no hacer lo mismo con los eucaliptos.
- Pero é que os eucaliptos non están en perigo de extinción e ademais son foráneos, hainos en todo o mundo e medran sen problemas. Sen embargo as Cíes...
- Nada, nada. Podemos vivir perfectamente sin las Cíes. Además, ya veréis como la gente va a ser cuidadosa y sensata y no va a haber ninguna catástrofe. El mismo trato y no se hable más.
- (...!)
Que pensaría o personal? Este está trallado, hai que facer algo e sacar a este home de aí antes de que nos arruíne o país. Mais, por que a lingua non nos provoca esa reacción á maioría? Que coño nos está a pasar?
Eu teño moitas teorías, mesmo algunha na que o nacionalismo, ou cáseque mellor, a imaxe que proxecta o nacionalismo nos medios, non aparece como inocente. De feito, ningún de nós é inocente e todos temos os nosos pecados neste asunto. Pero, se houbese que priorizar á hora de atopar un culpable, ese sería o que provocou esta situación kafkiana a golpe de mentira, enquisa e decreto.
Dentro de dez, vinte ou trinta anos, cando o galego sexa algo tan residual que xa non represente ameaza algunha para todos eses que o ven como un atranco no progreso do país, deses que son quen de aprobar unha carreira universitaria, unha oposición dificilísima, pero incapaces de ver que o seu coñecemento e uso enriquece a competencia dos nosos fillos; dentro dun tempo no que vexamos como decae nas estatísticas e desapareza dos poucos ámbitos que conquistara aí atrás, mesmo con gobernos do PP (e encabezados por un ex- ministro de Franco); entón, ese mesmo que hoxe lle dá o tiro de graza, nos venderá a moto de que hai que agradecerlle a el que non tivese desaparecido totalmente. Posiblemente permaneza no poder para aquela porque, se hoxe non vemos as súas mentiras, non seremos quen de velas nunca máis.
- A partir de ahora, no es preciso regular el acceso a las illas. Que cadaquien haga uso de su libertad individual para visitarlas como y cuando quiera. Mismo estará permitido construir en ellas.
- Pero iso vai facer que desapareza toda a súa riqueza natural, Presidente, e se destrúa a paisaxe que durante millóns de anos modelou a natureza...
- Contiños, lo que importa es la libertad individual. A santo de qué vamos a proteger unas islitas y no hacer lo mismo con los eucaliptos.
- Pero é que os eucaliptos non están en perigo de extinción e ademais son foráneos, hainos en todo o mundo e medran sen problemas. Sen embargo as Cíes...
- Nada, nada. Podemos vivir perfectamente sin las Cíes. Además, ya veréis como la gente va a ser cuidadosa y sensata y no va a haber ninguna catástrofe. El mismo trato y no se hable más.
- (...!)
Que pensaría o personal? Este está trallado, hai que facer algo e sacar a este home de aí antes de que nos arruíne o país. Mais, por que a lingua non nos provoca esa reacción á maioría? Que coño nos está a pasar?
Eu teño moitas teorías, mesmo algunha na que o nacionalismo, ou cáseque mellor, a imaxe que proxecta o nacionalismo nos medios, non aparece como inocente. De feito, ningún de nós é inocente e todos temos os nosos pecados neste asunto. Pero, se houbese que priorizar á hora de atopar un culpable, ese sería o que provocou esta situación kafkiana a golpe de mentira, enquisa e decreto.
Dentro de dez, vinte ou trinta anos, cando o galego sexa algo tan residual que xa non represente ameaza algunha para todos eses que o ven como un atranco no progreso do país, deses que son quen de aprobar unha carreira universitaria, unha oposición dificilísima, pero incapaces de ver que o seu coñecemento e uso enriquece a competencia dos nosos fillos; dentro dun tempo no que vexamos como decae nas estatísticas e desapareza dos poucos ámbitos que conquistara aí atrás, mesmo con gobernos do PP (e encabezados por un ex- ministro de Franco); entón, ese mesmo que hoxe lle dá o tiro de graza, nos venderá a moto de que hai que agradecerlle a el que non tivese desaparecido totalmente. Posiblemente permaneza no poder para aquela porque, se hoxe non vemos as súas mentiras, non seremos quen de velas nunca máis.
